Terugblikken op de Roparun

In de dagen na de Roparun is het lastig voor de teamleden om weer terug te keren naar hun normale patronen. We zijn zo gewend geraakt aan het team om ons heen dat de stilte wordt gevuld met veelvuldig appen. Twee leden van team bivak blikken terug op het avontuur.

Hoeveel slaap heb jij gehad tijdens het weekend?

Joeri:

Ik heb in totaal denk ik twee een klein uur geslapen, vanaf zaterdag 07:00 uur. Ik weet nog wel waar, maar niet meer wanneer. Dat moet ik nog even uitzoeken aan de hand van het schema. Dat is wat er gebeurt wanneer tijd en plaats door elkaar gaan lopen. Wat overigens al vrij snel aan de orde is hebben we gemerkt…

Wat was jouw favoriete maaltijd op het menu?

Sanja:

Ik heb echt genoten van pannenkoeken met kaas. Stond niet op het menu, maar Suuz bakte ze toch met liefde. En wel makkelijk na de berg pasta’s, toko, tosti’s en eieren die de lopers in rap tempo naar binnen werkten.

Joeri:

Ja, de pannenkoeken waren voor hen ook een snelle hap energie heb ik gemerkt!

Wat zou je nu meenemen op Roparun weekend dat je gemist hebt?

Joeri:

Poe! Iets meer regen- en wind werende kleding denk ik. Gelukkig hebben we het niet nodig gehad, maar als wel dan was ik minder goed voorbereid.
Qua uitrusting en voorraad waren we – met dank aan alle sponsoren – supergoed voorbereid. Ik weet niet hoeveel teams kwamen kijken en waren verbaasd dat we een eerstejaars team waren. En al binnen een uur op het eerste bivak hadden we onze geuzennaam te pakken: ‘Next level Catering‘!!!

Sanja:

Ja, we hadden zo’n mazzel met het weer! Al was het soms midden in de nacht of vlak voor zonsopkomst wel fris.

Wat viel jou het meest op in het bivak team?

Sanja:

Team bivak was mateloos optimistisch. Af en toe kwam teamcaptain Mel met een licht verwilderde blik en nieuwtje (accu touringcar leeg of team heeft drie kwartier vertraging) en dan ging het team gewoon aan de slag. Dankzij die mentaliteit kon ieder bivak worden opgebouwd en tijdig weer weggestopt worden in de bus om door te crossen.

Joeri:

Ik vond het mooi hoe we onze geweldige captain af en toe konden bijstaan. Die moet toch alles tussen drie ‘losse’ teams maar in goede banen zien te leiden!

Welk moment besefte je waaraan je was begonnen? Of is het nog steeds niet ingedaald 

Joeri:

Daar ben ik nog steeds mee bezig denk ik. Ik ben tamelijk laat ‘ingestroomd’ dus had niet heel veel verwachting. Daar staat tegenover dat ik het echt allemaal heb opgezogen. Ik heb nog wel even nodig, maar weet wel dat dit niet mijn laatste Roparun was!!!

Sanja:

O yeah!

Welke bivakplek vond jij de mooiste/prettigste?

Sanja:

Gooik maakte mij zo gelukkig! Al maanden geleden deden we met de chauffeurs een verkenning van de route. Onze ervaren loper Steven herinnerde deze locatie als briljant, maar ook ontzettend druk. Dus tot de laatste seconde zat ik in spanning…hadden we plek? Plek zat! En toen mochten we ook nog bij de buren, met een veld vol geitjes (aawh!) het toilet gebruiken. Pure luxe

Joeri:

Ja dat kan ik me goed voorstellen! Was inderdaad ook mooie plek met lekker waterpas gravel (niet verder vertellen!)

Licht een tipje van de sluier: hoeveel mensen zaten in de MHNATW appgroep? Wat was het wildste plan voordat gekozen werd voor taart?

Joeri:

Allereerst staat MHNATW voor “Mel (teamcaptain) Hoeft Niet Alles Te Weten” en bestond uit de 4 leden van het ‘welkomstcomité’. Naast helpen met opruimen zijn we bezig geweest met de onthaal van het team. In deze groep oa de directeuren Mark en Erik.
Het wildste plan was om in Klaaswaal kroketten te regelen. Omdat de plaatselijke snackbar niet open zou zijn was mijn idee om een partytent met aggregaat en twee airfryers ter plaatse te brengen. VKA zou dan voor ‘Verlossende Kroketten Afgifte’ staan 😉
Maar dit plan werd doorkruist door mijn toetreding tot bivak team. Het alternatief (taart!) ging er echter ook goed in!

Sanja:

Wauw! Prachtig…die kroketten was ik mee begonnen als suggestie. Jammer dat het plan sneuvelde, maar je was een briljante toevoeging aan team bivak

Wat geef jij na dit weekend mee aan een willekeurige eerstejaars deelnemer? (Tip of voorwerp)

Sanja:

Een zakmes om je teamleden te beschermen in Noord-Antwerpen. Buschauffeur Rob maakte zich zorgen toen hij hoorde waar we wilden bivakkeren. Maar VKA-ers laten zich niet van hun plan afbrengen. We creëerden een afgesloten kampement, maar enkele lopers sliepen daarbuiten, onder het afdakje van de winkelwagentjes. Dus ik ging ernaast zitten waken. Niemands nachtrust is verstoord, maar genoeg autootjes hebben het terrein verkend…

Wie was je het meest blij om te zien bij de finish aan de Binnerotte?

Joeri:

Er waren collega’s om ons in te halen en dat was erg tof. Maar ik moet toch gaan voor onze koffievrijwilliger Will. We ontmoetten hem bij de start in de grote tent, toen wij als bivakteam nogal onwennig zochten naar een manier om het team nog even snel van koffie te voorzien. De mensen daar waren super behulpzaam en gelijk al viel de saamhorigheid op. 
Hoe mooi was het dan ook dat hij bij de finish stond om teams toe te juichen en we elkaar herkenden! “He, jij bent van de koffie!” en “Jij bent van die kannen!”
Mooie gelegenheid om via hem al die vrijwilligers te bedanken voor hun tomeloze inzet!

Sanja:

Yes, zonder de vrijwilligers zou Roparun niet zo’n succes kunnen zijn.

We zitten nu vol verhalen en ‘annekedotes’, wat denk je dat jou het meest bijblijft (over bv paar maanden)?

Sanja:

Oef, mijn hoofd zit inderdaad vol verhalen, emoties en nog steeds enthousiasme. Wat mij het meest zal bijblijven is de manier waarop teamleden elkaar in de armen vielen bij de finish. Ook mensen die last-minute in het team zijn gekomen en bijna niemand kenden. We hebben samen iets grandioos gerealiseerd en dat heeft ons dicht tot elkaar gebracht.

Joeri:

Ik word bijna sentimenteel… maar het is waar!